ਬੈਰਮਖਾਨਬਹਾਦੁਰਖਾਨਾ॥
ਬੈਰਮ ਖ਼ਾਨ, ਬਹਾਦੁਰ ਖ਼ਾਨ,
बैरम खान बहादुर खाना ॥
ਬਲਵੰਡਖਾਨਬਡੋਸੁਰਗ੍ਯਾਨਾ॥
ਬਲਵੰਡ ਖ਼ਾਨ ਅਤੇ ਰੁਸਤਮ ਖ਼ਾਨ ਆਦਿ
बलवंड खान बडो सुर ग्याना ॥
ਰੁਸਤਮਖਾਨਕੋਪਕਰਿਚਲੋ॥
ਵੱਡੇ ਸਿਆਣੇ ਦੈਂਤ ਰੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਚਲ ਪਏ
रुसतम खान कोप करि चलो ॥
ਲੀਨੇਅਮਿਤਸੈਨਸੰਗਭਲੋ॥੨੦੩॥
ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ॥੨੦੩॥
लीने अमित सैन संग भलो ॥२०३॥
ਹਸਨਖਾਨਹੁਸੈਨਖਾਨਭਨ॥
ਹਸਨ ਖ਼ਾਨ, ਹੁਸੈਨ ਖ਼ਾਨ,
हसन खान हुसैन खान भन ॥
ਖਾਨਮੁਹੰਮਦਲੈਮਲੇਛਗਨ॥
ਮੁਹੰਮਦ ਖ਼ਾਨ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ,
खान मुहंमद लै मलेछ गन ॥
ਸਮਸਖਾਨਸਮਸਰੋਖਾਨਾ॥
ਸ਼ਮਸ ਖ਼ਾਨ ਅਤੇ ਸਮਸਰੋ ਖ਼ਾਨ (ਸਮੇਤ)
समस खान समसरो खाना ॥
ਚਲੇਪੀਸਕਰਿਦਾਤਜੁਆਨਾ॥੨੦੪॥
ਦੰਦ ਪੀਂਹਦੇ ਹੋਏ ਚਲ ਪਏ ॥੨੦੪॥
चले पीस करि दात जुआना ॥२०४॥
ਆਵਤਹੀਕੀਏਬਾਨਪ੍ਰਹਾਰਾ॥
(ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ) ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬਾਣਾਂ ਦੇ ਵਾਰ ਕੀਤੇ।
आवत ही कीए बान प्रहारा ॥
ਮਹਾਕਾਲਕਰਚਹਤਸੰਘਾਰਾ॥
(ਉਹ) ਮਹਾ ਕਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
महा काल कर चहत संघारा ॥
ਮਹਾਕਾਲਸਰਚਲਤਨਿਹਾਰੇ॥
ਮਹਾ ਕਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਬਾਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ
महा काल सर चलत निहारे ॥
ਟੂਕਸਹੰਸ੍ਰਪ੍ਰਿਥੀਕਰਿਡਾਰੇ॥੨੦੫॥
ਅਤੇ (ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ) ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟੋਟੇ ਕਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਸੁਟ ਦਿੰਦਾ ॥੨੦੫॥
टूक सहंस्र प्रिथी करि डारे ॥२०५॥
ਡਾਰੇਸਤਸਤਟੂਕਪ੍ਰਿਥੀਕਰਿ॥
ਮਹਾ ਕਾਲ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰ ਕੇ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਬਾਣ ਚਲਾ ਕੇ
डारे सत सत टूक प्रिथी करि ॥
ਮਹਾਕਾਲਕਰਿਕੋਪਅਮਿਤਸਰ॥
(ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ) ਸੌ ਸੌ ('ਸਤ, ਸਤ') ਟੋਟੇ ਕਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਸੁਟ ਦਿੱਤਾ।
महा काल करि कोप अमित सर ॥
ਇਕਇਕਸਰਤਨਬਹੁਰਿਪ੍ਰਹਾਰੇ॥
ਉਸ (ਮਹਾ ਕਾਲ) ਨੇ ਫਿਰ ਇਕ ਇਕ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ
इक इक सर तन बहुरि प्रहारे ॥
ਗਿਰੇਪਠਾਨਸੁਭੂਮਿਮੰਝਾਰੇ॥੨੦੬॥
(ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ) ਪਠਾਨ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਡਿਗ ਪਏ ॥੨੦੬॥
गिरे पठान सु भूमि मंझारे ॥२०६॥
ਕਟਿਨਿਹੰਗਕਰਾਖਾਦ੍ਵੈਧਰ॥
(ਉਸ ਨੇ) ਨਿਹੰਗ ਖ਼ਾਨ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਕਟ ਕੇ ਰਖ ਦਿੱਤਾ
कटि निहंगक राखा द्वै धर ॥
ਮਾਰੇਅਮਿਤਝੜਾਝੜਖਾਸਰ॥
ਅਤੇ ਝੜਾਝੜ ਖ਼ਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
मारे अमित झड़ाझड़ खा सर ॥
ਖਾਨਭੜੰਗਬਹੁਰਿਰਨਮਾਰੇ॥
ਫਿਰ ਭੜੰਗ ਖ਼ਾਨ ਨੂੰ ਰਣ-ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ
खान भड़ंग बहुरि रन मारे ॥
ਦੇਖਤਚਾਰਣਸਿਧਹਜਾਰੇ॥੨੦੭॥
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਾਰਣਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਇਆਂ ॥੨੦੭॥
देखत चारण सिध हजारे ॥२०७॥
ਨਾਹਰਖਾਗੈਰਤਖਾਮਾਰਾ॥
ਨਾਹਰ ਖ਼ਾਨ ਅਤੇ ਗੈਰਤ ਖ਼ਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ
नाहर खा गैरत खा मारा ॥
ਬਲਵੰਡਖਾਕਾਸੀਸਉਤਾਰਾ॥
ਅਤੇ ਬਲਵੰਡ ਖ਼ਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
बलवंड खा का सीस उतारा ॥
ਸੇਰਖਾਨਕਟਿਤੇਕਟਿਡਾਰਿਯੋ॥
ਸ਼ੇਰ ਖ਼ਾਨ ਨੂੰ ਲਕ ('ਕਟਿ') ਤੋਂ ਕਟ ਦਿੱਤਾ
सेर खान कटि ते कटि डारियो ॥
ਬੈਰਮਖਾਗਹਿਕੇਸਪਛਾਰਿਯੋ॥੨੦੮॥
ਅਤੇ ਬੈਰਮ ਖ਼ਾਨ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਕੜ ਕੇ ਪਛਾੜ ਦਿੱਤਾ ॥੨੦੮॥
बैरम खा गहि केस पछारियो ॥२०८॥
ਪੁਨਿਕਰਿਕੋਪਬਹਾਦੁਰਖਾਨਾ॥
ਫਿਰ ਬਹਾਦੁਰ ਖ਼ਾਨ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ
पुनि करि कोप बहादुर खाना ॥
ਛਾਡੇਤਬੈਬਿਸਿਖਰਿਸਿਨਾਨਾ॥
ਤਦ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਾਣ ਛਡੇ।
छाडे तबै बिसिख रिसि नाना ॥
ਮਹਾਕਾਲਕੁਪਬਾਨਪ੍ਰਹਾਰੋ॥
ਮਹਾ ਕਾਲ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕੀਤਾ।
महा काल कुप बान प्रहारो ॥
ਗਿਰਿਯੋਕਹਾਲੌਲਰੈਬਿਚਾਰੋ॥੨੦੯॥
(ਉਹ) ਵਿਚਾਰਾ ਕਦੋਂ ਤਕ ਲੜਦਾ, (ਆਖਰ) ਡਿਗ ਪਿਆ ॥੨੦੯॥
गिरियो कहा लौ लरै बिचारो ॥२०९॥
ਇਹਬਿਧਿਹਨੀਪਠਾਨੀਸੈਨਾ॥
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਠਾਨੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ,
इह बिधि हनी पठानी सैना ॥
ਮੁਗਲਨਪਰਾਮਧਿਕਛੁਭੈਨਾ॥
ਪਰ ਮੁਗ਼ਲ ਸੈਨਾ ਵਿਚ ਅਜੇ ਕੋਈ ਡਰ ਪੈਦਾ ਨਾ ਹੋਇਆ।
मुगलन परा मधि कछु भै ना ॥
ਛਿਨਕਿਕਮੋਬਹੁਸੁਭਟਗਿਰਾਏ॥
ਇਕ ਛਿਣ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੂਰਮੇ ਡਿਗਾ ਦਿੱਤੇ।
छिनकिक मो बहु सुभट गिराए ॥
ਜਾਨੁਇੰਦ੍ਰਪਰਬਤਸੇਘਾਏ॥੨੧੦॥
(ਇੰਜ ਪਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਸੀ) ਮਾਨੋ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਰਬਤਾਂ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ॥੨੧੦॥
जानु इंद्र परबत से घाए ॥२१०॥
ਬੈਰਮਬੇਗਮੁਗਲਕੌਮਾਰਾ॥
ਬੈਰਮ ਬੇਗ ਮੁਗ਼ਲ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ
बैरम बेग मुगल कौ मारा ॥
ਯੂਸਫਖਾਕਟਿਤੇਕਟਿਡਾਰਾ॥
ਅਤੇ ਯੂਸਫ਼ ਖ਼ਾਨ ਨੂੰ ਲਕ ਤੋਂ ਕਟ ਸੁਟਿਆ।
यूसफ खा कटि ते कटि डारा ॥
ਤਾਹਿਰਬੇਗਟਿਕਾਸੰਗ੍ਰਾਮਾ॥
ਤਾਹਿਰ ਬੇਗ (ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ) ਯੁੱਧ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ,
ताहिर बेग टिका संग्रामा ॥
ਅੰਤਗਿਰਿਯੋਭਿਰਿਕੈਦ੍ਵੈਜਾਮਾ॥੨੧੧॥
ਪਰ ਫਿਰ ਦੋ ਪਹਿਰ ਲੜ ਕੇ ਡਿਗ ਪਿਆ ॥੨੧੧॥
अंत गिरियो भिरि कै द्वै जामा ॥२११॥
ਨੂਰਮਬੇਗਬਹੁਰਿਰਿਸਿਮਾਰਿਯੋ॥
ਫਿਰ ਰੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਨੂਰਮ ਬੇਗ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ
नूरम बेग बहुरि रिसि मारियो ॥
ਆਦਿਲਬੇਗਹਿਬਹੁਰਿਪ੍ਰਜਾਰਿਯੋ॥
ਅਤੇ ਮਗਰੋਂ ਆਦਿਲ ਬੇਗ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
आदिल बेगहि बहुरि प्रजारियो ॥
ਤ੍ਰਾਸਿਤਭਈਮਲੇਛੀਸੈਨਾ॥
(ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ) ਮਲੇਛ ਸੈਨਾ ਡਰ ਗਈ
त्रासित भई मलेछी सैना ॥
ਆਯੁਧਸਕਾਹਾਥਕੋਈਲੈਨਾ॥੨੧੨॥
ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਨਾ ਸੰਭਾਲ ਸਕਿਆ ॥੨੧੨॥
आयुध सका हाथ कोई लै ना ॥२१२॥
ਭਜੇਪਠਾਨਮੁਗਲਹੂੰਭਾਜੇ॥
ਪਠਾਨ ਭਜ ਗਏ ਅਤੇ ਮੁਗ਼ਲ ਵੀ ਦੌੜ ਗਏ।
भजे पठान मुगल हूं भाजे ॥
ਸੈਯਦਆਨਿਦਸੌਦਿਸਿਗਾਜੇ॥
(ਇਸ ਪਿਛੋਂ) ਦਸਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੱਯਦ ਆਣ ਗਜੇ।
सैयद आनि दसौ दिसि गाजे ॥
ਫਿਰੇਪਠਾਨਬਿਮਨਜੇਭਏ॥
(ਫਿਰ) ਉਦਾਸ ਹੋਏ ਪਠਾਨ ਪਰਤ ਪਏ
फिरे पठान बिमन जे भए ॥
ਬਹੁਰਿਧਨੁਖਟੰਕੋਰਤਗਏ॥੨੧੩॥
ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਟੰਕਾਰਨ ਲਗੇ ॥੨੧੩॥
बहुरि धनुख टंकोरत गए ॥२१३॥
ਆਵਤਹੀਹੁਸੈਨਖਾਜੂਝਾ॥
ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਹੁਸੈਨ ਖ਼ਾਨ ਜੂਝ ਗਿਆ
आवत ही हुसैन खा जूझा ॥
ਹਸਨਖਾਨਸਨਮੁਖਹ੍ਵੈਲੂਝਾ॥
ਅਤੇ ਹਸਨ ਖ਼ਾਨ ਸਾਹਮਣੇ ਡਟ ਕੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
हसन खान सनमुख ह्वै लूझा ॥
ਬਹੁਰਿਮੁਹੰਮਦਖਾਲਰਿਮਰਿਯੋ॥
ਫਿਰ ਮੁਹੰਮਦ ਖ਼ਾਨ ਲੜ ਕੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
बहुरि मुहंमद खा लरि मरियो ॥
ਜਾਨਕਸਲਭਦੀਪਮਹਿਪਰਿਯੋ॥੨੧੪॥
(ਇੰਜ ਲਗਦਾ ਸੀ) ਮਾਨੋ ਪਤੰਗਾ ਦੀਪਕ ਉਪਰ ਡਿਗ ਪਿਆ ਹੋਵੇ ॥੨੧੪॥
जानक सलभ दीप महि परियो ॥२१४॥