ਜਿਤੇਦੈਤਢੂਕੇਮਹਾਬਾਹੁਭਾਰੇ॥
ਜਿਤਨੇ ਵੀ ਭਾਰੀ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਦੈਂਤ ਉਥੇ ਢੁਕੇ,
जिते दैत ढूके महा बाहु भारे ॥
ਤਿਤ੍ਰਯੋਕਾਗਿਰਾਆਨਿਕੈਸ੍ਰੋਨਭੂਪੈ॥
ਉਤਨਿਆਂ ਦਾ ਲਹੂ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਆ ਡਿਗਿਆ
तित्रयो का गिरा आनि कै स्रोन भू पै ॥
ਉਠੇਨੇਕਜੋਧਾਮਹਾਭੀਮਰੂਪੇ॥੪੮॥
ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਅਨੇਕ ਮਹਾਨ ਵੱਡੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਉਠ ਖੜੋਤੇ ॥੪੮॥
उठे नेक जोधा महा भीम रूपे ॥४८॥
ਚੌਪਈ॥
ਚੌਪਈ:
चौपई ॥
ਤਿਨਕੀਭੂਮਿਜੁਮੇਜਾਪਰਹੀ॥
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋ ਮਿਝ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਪਈ,
तिन की भूमि जु मेजा परही ॥
ਤਿਨਤੇਅਮਿਤਦੈਤਬਪੁਧਰਹੀ॥
ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਦੈਂਤਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਏ।
तिन ते अमित दैत बपु धरही ॥
ਸ੍ਰੋਨਗਿਰੈਤਿਨਕੋਧਰਮਾਹੀ॥
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੋ ਲਹੂ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਡਿਗਦਾ,
स्रोन गिरै तिन को धर माही ॥
ਰਥੀਗਜੀਬਾਜੀਹ੍ਵੈਜਾਹੀ॥੪੯॥
ਉਹ ਰਥੀ (ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ) ਗਜੀ (ਹਥੀਆਂ ਵਾਲੇ) ਅਤੇ ਬਾਜੀ (ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ) ਹੋ ਜਾਂਦੇ ॥੪੯॥
रथी गजी बाजी ह्वै जाही ॥४९॥
ਪ੍ਰਾਨਤਜਤਸ੍ਵਾਸਾਅਰਿਤਜੈ॥
ਜਦ ਵੈਰੀ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਣ ਵੇਲੇ ਸੁਆਸ ਛਡਦੇ ਸਨ,
प्रान तजत स्वासा अरि तजै ॥
ਤਿਨਤੇਅਮਿਤਅਸੁਰਹ੍ਵੈਭਜੈ॥
ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਨੇਕ ਦੈਂਤ ਪੈਦਾ ਹੋ ਭਜ ਪੈਂਦੇ ਸਨ।
तिन ते अमित असुर ह्वै भजै ॥
ਕਿਤਕਅਸੁਰਡਾਰਤਭੂਅਲਾਰੈ॥
ਕਿਤਨੇ ਦੈਂਤ ਭੂਮੀ ਉਤੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਾਲ੍ਹਾਂ ਡਿਗਾਂਦੇ ਸਨ,
कितक असुर डारत भूअ लारै ॥
ਤਿਨਤੇਅਨਿਕਦੈਤਤਨਧਾਰੈ॥੫੦॥
ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅਨੇਕ ਦੈਂਤ ਸ਼ਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਸਨ ॥੫੦॥
तिन ते अनिक दैत तन धारै ॥५०॥
ਤਿਨਤੇਤਜਤਅਸੁਰਜੇਸ੍ਵਾਸਾ॥
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਦੈਂਤ ਸ੍ਵਾਸ ਛਡਦੇ ਸਨ,
तिन ते तजत असुर जे स्वासा ॥
ਤਿਨਤੇਦਾਨਵਹੋਹਿਪ੍ਰਕਾਸਾ॥
ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ (ਹੋਰ) ਦੈਂਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
तिन ते दानव होहि प्रकासा ॥
ਕਿਤਕਮਰਤਕੈਤਰੁਨਿਸੰਘਾਰੇ॥
ਕਿਤਨੇ ਦੈਂਤ ਇਸਤਰੀ (ਬਾਲਾ) ਦੇ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
कितक मरत कै तरुनि संघारे ॥
ਦਸੌਦਿਸਿਨਮਹਿਅਸੁਰਨਿਹਾਰੇ॥੫੧॥
ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੈਂਤ ਹੀ ਦੈਂਤ ਦਿਸ ਪੈਂਦੇ ॥੫੧॥
दसौ दिसिन महि असुर निहारे ॥५१॥
ਚਿਤਮੋਕਿਯਾਕਾਲਕਾਧ੍ਯਾਨਾ॥
ਕਾਲਕਾ ਨੇ ਚਿਤ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ,
चित मो किया कालका ध्याना ॥
ਦਰਸਨਦਿਯਾਆਨਿਭਗਵਾਨਾ॥
(ਤਾਂ) ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆ ਕੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤੇ।
दरसन दिया आनि भगवाना ॥
ਕਰਿਪ੍ਰਨਾਮਚਰਨਨਉਠਿਪਰੀ॥
ਬਾਲਾ ਨੇ ਉਠ ਕੇ ਪ੍ਰਨਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉਤੇ ਡਿਗ ਪਈ
करि प्रनाम चरनन उठि परी ॥
ਬਿਨਤੀਭਾਤਿਅਨਿਕਤਨਕਰੀ॥੫੨॥
ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ॥੫੨॥
बिनती भाति अनिक तन करी ॥५२॥
ਸਤਿਕਾਲਮੈਦਾਸਤਿਹਾਰੀ॥
ਹੇ ਸਤਿ ਕਾਲ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ।
सति काल मै दास तिहारी ॥
ਅਪਨੀਜਾਨਿਕਰੋਪ੍ਰਤਿਪਾਰੀ॥
ਆਪਣੀ ਜਾਣ ਕੇ (ਮੇਰੀ) ਪਾਲਣਾ ਕਰੋ।
अपनी जानि करो प्रतिपारी ॥
ਗੁਨਅਵਗੁਨਮੁਰਕਛੁਨਨਿਹਾਰਹੁ॥
ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਅਵਗੁਣ ਕੁਝ ਨਾ ਵੇਖੋ
गुन अवगुन मुर कछु न निहारहु ॥
ਬਾਹਿਗਹੇਕੀਲਾਜਬਿਚਾਰਹੁ॥੫੩॥
ਅਤੇ ਬਾਂਹ ਪਕੜਨ ਦੀ ਲਾਜ ਰਖੋ ॥੫੩॥
बाहि गहे की लाज बिचारहु ॥५३॥
ਹਮਹੈਸਰਨਿਤੋਰਮਹਾਰਾਜਾ॥
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿਚ ਹਾਂ।
हम है सरनि तोर महाराजा ॥
ਤੁਮਕਹਬਾਹਿਗਹੇਕੀਲਾਜਾ॥
ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਾਂਹ ਪਕੜਨ ਦੀ ਲਾਜ ਹੈ।
तुम कह बाहि गहे की लाजा ॥
ਜੌਤਵਭਗਤਨੈਕਦੁਖਪੈਹੈ॥
ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਥੋੜਾ ਜਿੰਨਾ ਦੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ,
जौ तव भगत नैक दुख पै है ॥
ਦੀਨਦ੍ਰਯਾਲਪ੍ਰਭੁਬਿਰਦੁਲਜੈਹੈ॥੫੪॥
ਤਾਂ ਹੇ ਦੀਨ ਦਿਆਲ ਪ੍ਰਭੂ! (ਤੁਹਾਡੀ) ਮਰਯਾਦਾ ਹੀਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ॥੫੪॥
दीन द्रयाल प्रभु बिरदु लजै है ॥५४॥
ਔਕਹਲਗਮੈਕਰੌਪੁਕਾਰਾ॥
ਹੋਰ ਮੈਂ ਕਿਥੋਂ ਤਕ ਪੁਕਾਰ ਕਰਾਂ,
औ कह लग मै करौ पुकारा ॥
ਤੈਘਟਘਟਕੀਜਾਨਨਿਹਾਰਾ॥
ਤੁਸੀਂ ਘਟ ਘਟ ਦੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।
तै घट घट की जान निहारा ॥
ਕਹੀਏਕਕਰਿਸਹਸਪਛਿਨਯਹੁ॥
(ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ) ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਕਹੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਪਛਾਣਦੇ ਹੋ।
कही एक करि सहस पछिनयहु ॥
ਆਪੁਆਪਨੇਬਿਰਦਹਿਜਨਿਯਹੁ॥੫੫॥
(ਤੁਸੀਂ) ਆਪ ਆਪਣੇ ਬਿਰਦ (ਮਰਯਾਦਾ) ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ॥੫੫॥
आपु आपने बिरदहि जनियहु ॥५५॥
ਹੜਹੜਸੁਨਤਕਾਲਬਚਹਸਾ॥
ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਕਾਲ ਠਹਾਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਹਸਿਆ
हड़ हड़ सुनत काल बच हसा ॥
ਭਗਤਹੇਤਕਟਿਸੌਅਸਿਕਸਾ॥
ਅਤੇ ਭਗਤ (ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ) ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਲਕ ਨਾਲ ਕਸਿਆ।
भगत हेत कटि सौ असि कसा ॥
ਚਿੰਤਨਕਰਿਮੈਅਸੁਰਸੰਘਰਿਹੌ॥
(ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲਗਾ, ਹੇ ਬਾਲਾ!) ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਦੈਂਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ
चिंत न करि मै असुर संघरि हौ ॥
ਸਕਲਸੋਕਭਗਤਨਕੋਹਰਿਹੌ॥੫੬॥
ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ ॥੫੬॥
सकल सोक भगतन को हरि हौ ॥५६॥
ਅਮਿਤਅਸੁਰਉਪਜੇਥੇਜਹਾ॥
ਜਿਥੇ ਅਮਿਤ ਦੈਂਤ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਨ,
अमित असुर उपजे थे जहा ॥
ਪ੍ਰਾਪਤਿਭਯੋਕਾਲਚਲਿਤਹਾ॥
ਕਾਲ ਚਲ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
प्रापति भयो काल चलि तहा ॥
ਚਹੂੰਕਰਨਕਰਿਸਸਤ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰੇ॥
(ਉਸ ਨੇ) ਚੌਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਚਲਾਏ
चहूं करन करि ससत्र प्रहारे ॥
ਦੈਤਅਨੇਕਮਾਰਹੀਡਾਰੇ॥੫੭॥
ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਦੈਂਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ॥੫੭॥
दैत अनेक मार ही डारे ॥५७॥
ਤਿਨਤੇਪਰਾਸ੍ਰੋਨਜੇਭੂਪਰ॥
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੋ ਲਹੂ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਡਿਗਿਆ,
तिन ते परा स्रोन जे भू पर ॥
ਅਸੁਰਅਮਿਤਧਾਵਤਭੇਉਠਿਕਰਿ॥
(ਉਸ ਤੋਂ) ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਦੈਂਤ ਉਠ ਕੇ (ਅਰਥਾਤ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ) ਭਜਣ ਲਗੇ।
असुर अमित धावत भे उठि करि ॥
ਤਿਨਤੇਚਲਤਸ੍ਵਾਸਤੇਛੂਟੇ॥
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਨਿਕਲਦੇ ਸ੍ਵਾਸਾਂ ਤੋਂ
तिन ते चलत स्वास ते छूटे ॥
ਅਮਿਤਦੈਤਰਨਕਹਉਠਿਜੂਟੇ॥੫੮॥
ਬੇਹਿਸਾਬ ਦੈਂਤ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ ਰਣ ਵਿਚ ਜੁਟ ਗਏ ॥੫੮॥
अमित दैत रन कह उठि जूटे ॥५८॥
ਤੇਸਭਕਾਲਤਨਿਕਮੋਮਾਰੇ॥
ਕਾਲ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਿਣ ਭਰ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ
ते सभ काल तनिक मो मारे ॥
ਚਲਤਭਏਭੂਅਰੁਧਿਰਪਨਾਰੇ॥
ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਲਹੂ ਦੇ ਪਰਨਾਲੇ ਚਲਣ ਲਗੇ।
चलत भए भूअ रुधिर पनारे ॥
ਉਪਜਿਅਸੁਰਤਾਤੇਬਹੁਠਾਢੇ॥
ਉਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੈਂਤ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ ਡਟ ਗਏ
उपजि असुर ता ते बहु ठाढे ॥
ਧਾਵਤਭਏਰੋਸਕਰਿਗਾਢੇ॥੫੯॥
ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰ ਕੇ ਧਾਵਾ ਕਰਨ ਲਗੇ ॥੫੯॥
धावत भए रोस करि गाढे ॥५९॥