GURBANI.WORLD

ਸਰਬ ਰੋਗ ਕਾ ਅਉਖਦੁ ਨਾਮੁ

ਸ਼੍ਰੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ
ਅੰਗ 1302
Display Settings
Translations
ਦੇ​ਦੋਊ​ਬਿਖਿ​ਸ੍ਵਰਗ​ਪਠਾਏ​॥੫॥​
ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ (ਮਿਲਿਆ ਭੋਜਨ ਖਵਾ ਕੇ) ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ॥੫॥
दे दोऊ बिखि स्वरग पठाए ॥५॥
ਆਪੁ​ਸਭਨ​ਪ੍ਰਤਿ​ਐਸ​ਉਚਾਰਾ​॥​
ਆਪ ਸਾਰਿਆਂ ਪ੍ਰਤਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ,
आपु सभन प्रति ऐस उचारा ॥
ਬਰ​ਦੀਨਾ​ਮੁਹਿ​ਕਹ​ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਾ​॥​
ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
बर दीना मुहि कह त्रिपुरारा ॥
ਰਾਨੀ​ਸਹਿਤ​ਨਰਾਧਿਪ​ਘਾਏ​॥​
(ਉਸ ਨੇ) ਰਾਣੀ ਸਮੇਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ
रानी सहित नराधिप घाए ॥
ਮੁਰ​ਨਰ​ਕੇ​ਸਭ​ਅੰਗ​ਬਨਾਏ​॥੬॥​
ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੁਰਸ਼ ਵਾਲੇ ਬਣਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ ॥੬॥
मुर नर के सभ अंग बनाए ॥६॥
ਅਧਿਕ​ਮਯਾ​ਮੋ​ਪਰ​ਸਿਵ​ਕੀਨੀ​॥​
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉਤੇ ਬਹੁਤ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
अधिक मया मो पर सिव कीनी ॥
ਰਾਜ​ਸਮਗ੍ਰੀ​ਸਭ​ਮੁਹਿ​ਦੀਨੀ​॥​
ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਰਾਜ ਸਾਮਗ੍ਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
राज समग्री सभ मुहि दीनी ॥
ਭੇਦ​ਅਭੇਦ​ਨ​ਕਾਹੂ​ਪਾਯੋ​॥​
ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ (ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ) ਭੇਦ ਅਭੇਦ ਨਾ ਪਾਇਆ
भेद अभेद न काहू पायो ॥
ਸੀਸ​ਸੁਤਾ​ਕੇ​ਛਤ੍ਰ​ਫਿਰਾਯੋ​॥੭॥​
ਅਤੇ ਰਾਜ ਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉਤੇ ਛਤ੍ਰ ਝੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ॥੭॥
सीस सुता के छत्र फिरायो ॥७॥
ਕਿਤਕ​ਦਿਵਸ​ਇਹ​ਭਾਤਿ​ਬਿਤਾਈ​॥​
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰ ਦਿੱਤਾ।
कितक दिवस इह भाति बिताई ॥
ਰੋਮ​ਮਿਤ੍ਰ​ਕੇ​ਦੂਰ​ਕਰਾਈ​॥​
(ਫਿਰ) ਮਿਤਰ ਦੇ ਵਾਲ ਸਾਫ਼ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੇ।
रोम मित्र के दूर कराई ॥
ਤ੍ਰਿਯ​ਕੇ​ਬਸਤ੍ਰ​ਸਗਲ​ਦੈ​ਵਾ​ਕੌ​॥​
ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਵਾ ਦਿੱਤੇ
त्रिय के बसत्र सगल दै वा कौ ॥
ਬਰ​ਆਨ੍ਰਯੋ​ਇਸਤ੍ਰੀ​ਕਰਿ​ਤਾ​ਕੌ​॥੮॥​
ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸਤਰੀ ਵਜੋਂ ਵਿਆਹ ਕੇ ਲੈ ਆਈ ॥੮॥
बर आन्रयो इसत्री करि ता कौ ॥८॥
ਦੋਹਰਾ​॥​
ਦੋਹਰਾ:
दोहरा ॥
ਮਾਤ​ਪਿਤਾ​ਹਨਿ​ਪੁਰਖ​ਬਨ​ਬਰਿਯੋ​ਮਿਤ੍ਰ​ਤ੍ਰਿਯ​ਸੋਇ​॥​
ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, (ਆਪ) ਪੁਰਸ਼ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਮਿਤਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ।
मात पिता हनि पुरख बन बरियो मित्र त्रिय सोइ ॥
ਰਾਜ​ਕਰਾ​ਇਹ​ਛਲ​ਭਏ​ਭੇਦ​ਨ​ਪਾਵਤ​ਕੋਇ​॥੯॥​
ਇਸ ਛਲ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਭੇਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ ॥੯॥
राज करा इह छल भए भेद न पावत कोइ ॥९॥
ਇਤਿ​ਸ੍ਰੀ​ਚਰਿਤ੍ਰ​ਪਖ੍ਯਾਨੇ​ਤ੍ਰਿਯਾ​ਚਰਿਤ੍ਰੇ​ਮੰਤ੍ਰੀ​ਭੂਪ​ਸੰਬਾਦੇ​ਤੀਨ​ਸੌ​ਉਨਚਾਸ​ਚਰਿਤ੍ਰ​ਸਮਾਪਤਮ​ਸਤੁ​ਸੁਭਮ​ਸਤੁ​॥੩੪੯॥੬੪੫੮॥ਅਫਜੂੰ॥​
ਇਥੇ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰੋਪਾਖਿਆਨ ਦੇ ਤ੍ਰੀਆ ਚਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦ ਦੇ ੩੪੧ਵੇਂ ਚਰਿਤ੍ਰ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ, ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਹੈ ॥੩੪੯॥੬੪੫੮॥ ਚਲਦਾ॥
इति स्री चरित्र पख्याने त्रिया चरित्रे मंत्री भूप संबादे तीन सौ उनचास चरित्र समापतम सतु सुभम सतु ॥३४९॥६४५८॥अफजूं॥
ਚੌਪਈ​॥​
ਚੌਪਈ:
चौपई ॥
ਸੁਜਨਾਵਤੀ​ਨਗਰ​ਇਕ​ਪੂਰਬ​॥​
ਪੂਰਬ ਵਲ ਸੁਜਾਨਵਤੀ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਨਗਰ ਸੀ,
सुजनावती नगर इक पूरब ॥
ਸਭ​ਸਹਿਰਨ​ਤੇ​ਹੁਤੋ​ਅਪੂਰਬ​॥​
ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਅਦੁੱਤੀ ਸੀ।
सभ सहिरन ते हुतो अपूरब ॥
ਸਿੰਘ​ਸੁਜਾਨ​ਤਹਾ​ਕੋ​ਰਾਜਾ​॥​
ਸੁਜਾਨ ਸਿੰਘ ਉਥੋਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ
सिंघ सुजान तहा को राजा ॥
ਜਿਹ​ਸਮ​ਬਿਧ​ਨੈ​ਔਰ​ਨ​ਸਾਜਾ​॥੧॥​
ਜਿਸ ਵਰਗਾ ਵਿਧਾਤਾ ਨੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ॥੧॥
जिह सम बिध नै और न साजा ॥१॥
ਸ੍ਰੀ​ਨਵਜੋਬਨ​ਦੇ​ਤਿਹ​ਨਾਰੀ​॥​
ਉਸ ਦੀ ਨਵਜੋਬਨ ਦੇ (ਦੇਈ) ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਸੀ
स्री नवजोबन दे तिह नारी ॥
ਘੜੀ​ਨ​ਜਿਹ​ਸੀ​ਬ੍ਰਹਮ​ਕੁਮਾਰੀ​॥​
ਜਿਸ ਵਰਗੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ (ਕੋਈ ਹੋਰ) ਕੁਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ ਸੀ।
घड़ी न जिह सी ब्रहम कुमारी ॥
ਜੋ​ਅਬਲਾ​ਤਿਹ​ਰੂਪ​ਨਿਹਾਰੈ​॥​
ਜੋ ਉਸ ਅਬਲਾ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ
जो अबला तिह रूप निहारै ॥
ਮਨ​ਕ੍ਰਮ​ਬਚ​ਇਹ​ਭਾਤਿ​ਉਚਾਰੈ​॥੨॥​
ਤਾਂ ਮਨ, ਬਚ, ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ॥੨॥
मन क्रम बच इह भाति उचारै ॥२॥
ਇੰਦ੍ਰ​ਧਾਮ​ਹੈ​ਐਸ​ਨ​ਨਾਰੀ​॥​
ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ
इंद्र धाम है ऐस न नारी ॥
ਜੈਸੀ​ਨ੍ਰਿਪ​ਕੀ​ਨਾਰਿ​ਨਿਹਾਰੀ​॥​
ਜਿਹੋ ਜਿਹੀ ਅਸੀਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਵੇਖੀ ਹੈ।
जैसी न्रिप की नारि निहारी ॥
ਅਸ​ਸੁੰਦਰ​ਇਕ​ਸਾਹ​ਸਪੂਤਾ​॥​
(ਉਥੇ) ਇਕ ਸ਼ਾਹ ਦਾ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਸੀ,
अस सुंदर इक साह सपूता ॥
ਜਿਹ​ਲਖਿ​ਪ੍ਰਭਾ​ਲਜਤ​ਪੁਰਹੂਤਾ​॥੩॥​
ਜਿਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦਾ ਸੀ ॥੩॥
जिह लखि प्रभा लजत पुरहूता ॥३॥
ਯਹ​ਧੁਨਿ​ਪਰੀ​ਤਰੁਨਿ​ਕੇ​ਕਾਨਨ​॥​
ਜਦ ਇਹ ਭਿਣਕ ਰਾਣੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਪਈ,
यह धुनि परी तरुनि के कानन ॥
ਤਬ​ਤੇ​ਲਗੀ​ਚਟਪਟੀ​ਭਾਮਨਿ​॥​
ਤਦ ਤੋਂ ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਛਟਪਟਾਉਣ ਲਗ ਗਈ।
तब ते लगी चटपटी भामनि ॥
ਜਤਨ​ਕਵਨ​ਮੈ​ਆਜੁ​ਸੁ​ਧਾਰੂੰ​॥​
(ਸੋਚਣ ਲਗੀ ਕਿ) ਅਜ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਯਤਨ ਕਰਾਂ
जतन कवन मै आजु सु धारूं ॥
ਉਹਿ​ਸੁੰਦਰ​ਕਹ​ਨੈਨ​ਨਿਹਾਰੂੰ​॥੪॥​
ਕਿ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਾਂ ॥੪॥
उहि सुंदर कह नैन निहारूं ॥४॥
ਨਗਰ​ਢੰਢੋਰਾ​ਨਾਰਿ​ਫਿਰਾਯੋ​॥​
(ਉਸ) ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਨਗਰ ਵਿਚ ਢੰਡੋਰਾ ਪਿਟਵਾ ਦਿੱਤਾ।
नगर ढंढोरा नारि फिरायो ॥
ਸਭਹਿਨ​ਕਹ​ਇਹ​ਭਾਤਿ​ਸੁਨਾਯੋ​॥​
ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ
सभहिन कह इह भाति सुनायो ॥
ਊਚ​ਨੀਚ​ਕੋਈ​ਰਹੈ​ਨ​ਪਾਵੈ​॥​
ਕਿ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨੀਵਾਂ (ਅਮੀਰ ਗ਼ਰੀਬ) ਨਾ ਰਹੇ
ऊच नीच कोई रहै न पावै ॥
ਪ੍ਰਾਤਕਾਲ​ਭੋਜਨ​ਸਭ​ਖਾਵੈ​॥੫॥​
ਅਤੇ ਸਭ (ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਘਰ) ਕਲ ਸਵੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ॥੫॥
प्रातकाल भोजन सभ खावै ॥५॥
ਰਾਜਹਿ​ਬਾਤ​ਕਛੂ​ਨਹਿ​ਜਾਨੀ​॥​
ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਭੇਦ ਨਾ ਸਮਝਿਆ।
राजहि बात कछू नहि जानी ॥
ਨਿਵਤਾ​ਦਿਯੋ​ਲਖਿਯੋ​ਤ੍ਰਿਯ​ਮਾਨੀ​॥​
(ਉਸ ਨੇ ਤਾਂ ਇਹੀ ਸੋਚਿਆ ਕਿ) ਰਾਣੀ ਨੇ (ਆਮ ਜਿਹਾ) ਨਿਉਤਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
निवता दियो लखियो त्रिय मानी ॥
ਭਾਤਿ​ਭਾਤਿ​ਪਕਵਾਨ​ਪਕਾਏ​॥​
ਭਾਂਤ ਭਾਂਤ ਦੇ ਪਕਵਾਨ ਪਕਵਾਏ ਗਏ
भाति भाति पकवान पकाए ॥
ਊਚ​ਨੀਚ​ਸਭ​ਨਿਵਤਿ​ਬੁਲਾਏ​॥੬॥​
ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਗ਼ਰੀਬ ਸਭ ਨੂੰ ਸਦ ਬੁਲਾਇਆ ॥੬॥
ऊच नीच सभ निवति बुलाए ॥६॥
ਭੋਜਨ​ਖਾਨ​ਜਨਾਵਹਿ​ਬਿਗਸਹਿ​॥​
ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਲਈ ਲੋਕੀਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਆ ਰਹੇ ਸਨ
भोजन खान जनावहि बिगसहि ॥
ਤ੍ਰਿਯ​ਕੀ​ਦ੍ਰਿਸਟਿ​ਤਰੇ​ਹ੍ਵੈ​ਨਿਕਸਹਿ​॥​
ਅਤੇ (ਝਰੋਖੇ ਵਿਚ ਬੈਠੀ) ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹੇਠੋਂ ਲੰਘਦੇ ਸਨ।
त्रिय की द्रिसटि तरे ह्वै निकसहि ॥
ਐਂਠੀ​ਰਾਇ​ਜਬਾਯੋ​ਤਹਾ​॥​
ਜਦ ਐਠੀ ਰਾਇ ਉਥੇ ਆਇਆ
ऐंठी राइ जबायो तहा ॥
ਬੈਠਿ​ਝਰੋਖੇ​ਰਾਨੀ​ਜਹਾ​॥੭॥​
ਜਿਥੇ ਰਾਣੀ ਝਰੋਖੇ ਵਿਚ ਬੈਠੀ ਸੀ ॥੭॥
बैठि झरोखे रानी जहा ॥७॥
ਰਾਨੀ​ਨਿਰਖਿ​ਚੀਨ​ਤਿਹ​ਗਈ​॥​
ਰਾਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਛਾਣ ਗਈ।
रानी निरखि चीन तिह गई ॥
ਬਹੁ​ਬਿਧਿ​ਤਾਹਿ​ਸਰਾਹਤ​ਭਈ​॥​
ਉਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਨ ਲਗੀ।
बहु बिधि ताहि सराहत भई ॥