ਮਾਰਤਰੀਝਰੋਝਝੰਖਾਰਾ॥
ਅਤੇ (ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ) ਰੋਝ, ਰਿਛ ਅਤੇ ਬਾਰਾਸਿੰਗੇ ਮਾਰੇ।
मारत रीझ रोझ झंखारा ॥
ਇਸਕਾਵਤੀਨਗਰਤਰਨਿਕਸਾ॥
ਉਹ ਇਸਕਾਵਤੀ ਨਗਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਨਿਕਲਿਆ।
इसकावती नगर तर निकसा ॥
ਪ੍ਰਭਾਬਿਲੋਕਿਨਗਰਕੀਬਿਗਸਾ॥੪॥
ਨਗਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ॥੪॥
प्रभा बिलोकि नगर की बिगसा ॥४॥
ਅਸਸੁੰਦਰਿਜਿਹਨ੍ਰਿਪਕੀਨਗਰੀ॥
(ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲਗਾ) ਜਿਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਗਰੀ ਇਤਨੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈ,
अस सुंदरि जिह न्रिप की नगरी ॥
ਕਸਹ੍ਵੈਹੈਤਿਹਨਾਰਿਉਜਗਰੀ॥
ਉਸ ਦੀ ਇਸਤਰੀ (ਭਾਵ-ਰਾਣੀ) ਕਿਤਨੀ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਹੋਵੇਗੀ।
कस ह्वै है तिह नारि उजगरी ॥
ਜਿਹਕਿਹਬਿਧਿਤਿਹਰੂਪਨਿਹਰਿਯੈ॥
ਜਿਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ।
जिह किह बिधि तिह रूप निहरियै ॥
ਨਾਤਰਅਤਿਥਇਹੀਹ੍ਵੈਮਰਿਯੈ॥੫॥
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਥੇ ਹੀ ਸਾਧ ਬਣ ਕੇ ਮਰ ਜਾਈਏ ॥੫॥
नातर अतिथ इही ह्वै मरियै ॥५॥
ਬਸਤ੍ਰਉਤਾਰਿਮੇਖਲਾਡਾਰੀ॥
(ਉਸ ਨੇ) ਬਸਤ੍ਰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਗੋਦੜੀ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਈ।
बसत्र उतारि मेखला डारी ॥
ਭੂਖਨਛੋਰਿਭਿਭੂਤਿਸਵਾਰੀ॥
ਗਹਿਣੇ ਲਾਹ ਕੇ ਬਿਭੂਤੀ (ਸੁਆਹ) ਮਲ ਲਈ।
भूखन छोरि भिभूति सवारी ॥
ਸਭਤਨਭੇਖਅਤਿਥਕਾਧਾਰਾ॥
ਸਾਰੇ ਸ਼ਰੀਰ ਉਤੇ ਸਾਧ ਦਾ ਭੇਸ ਬਣਾ ਲਿਆ
सभ तन भेख अतिथ का धारा ॥
ਆਸਨਆਨਦ੍ਵਾਰਤਿਹਮਾਰਾ॥੬॥
ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰ ਉਤੇ ਆਸਣ ਜਮਾ ਦਿੱਤਾ ॥੬॥
आसन आन द्वार तिह मारा ॥६॥
ਕੇਤਕਬਰਸਤਹਾਬਿਤਾਏ॥
(ਉਸ ਨੇ) ਕਿਤਨੇ ਵਰ੍ਹੇ (ਉਥੇ ਬੈਠਿਆਂ) ਬਿਤਾ ਦਿੱਤੇ,
केतक बरस तहा बिताए ॥
ਰਾਜਤਰੁਨਿਕੇਦਰਸਨਪਾਏ॥
ਪਰ ਰਾਣੀ ਦਾ ਦੀਦਾਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
राज तरुनि के दरस न पाए ॥
ਕਿਤਕਦਿਨਨਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬੁਨਿਹਾਰਾ॥
ਕਿਤਨਿਆਂ ਦਿਨਾਂ ਬਾਦ (ਰਾਣੀ ਦੀ) ਪਰਛਾਈ ਵੇਖੀ।
कितक दिनन प्रतिबिंबु निहारा ॥
ਚਤੁਰਭੇਦਸਭਗਯੋਬਿਚਾਰਾ॥੭॥
(ਰਾਜਾ) ਚਤੁਰ ਸੀ (ਇਸ ਲਈ) ਸਾਰਾ ਭੇਦ ਵਿਚਾਰ ਲਿਆ ॥੭॥
चतुर भेद सभ गयो बिचारा ॥७॥
ਤਰੁਨੀਖਰੀਸਦਨਆਨੰਦਭਰਿ॥
ਰਾਣੀ ਆਨੰਦ ਪੂਰਵਕ (ਆਪਣੇ) ਘਰ ਵਿਚ ਖੜੋਤੀ ਸੀ,
तरुनी खरी सदन आनंद भरि ॥
ਜਲਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬਪਰਾਤਿਹਸੁੰਦਰਿ॥
ਤਾਂ ਉਸ ਸੁੰਦਰੀ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪਈ।
जल प्रतिबिंब परा तिह सुंदरि ॥
ਤਹੀਸੁਘਰਤਿਹਠਾਢਨਿਹਾਰਾ॥
ਉਥੇ ਖੜੋਤਿਆਂ ਹੀ ਉਸ ਸੁਘੜ (ਰਾਜੇ) ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ
तही सुघर तिह ठाढ निहारा ॥
ਜਾਨਿਗਯੋਸਭਭੇਦਸੁਧਾਰਾ॥੮॥
ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ ॥੮॥
जानि गयो सभ भेद सुधारा ॥८॥
ਤ੍ਰਿਯਹੁਤਾਹਿਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬੁਲਖਾਜਬ॥
ਜਦ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪਰਛਾਈ (ਪਾਣੀ ਵਿਚ) ਵੇਖੀ,
त्रियहु ताहि प्रतिबिंबु लखा जब ॥
ਇਹਬਿਧਿਕਹਾਚਿਤਭੀਤਰਤਬ॥
ਤਦ ਮਨ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ
इह बिधि कहा चित भीतर तब ॥
ਇਹੁਜਨਿਯਤਕੋਈਰਾਜਕੁਮਾਰਾ॥
ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਰਾਜ ਕੁਮਾਰ ਲਗਦਾ ਹੈ,
इहु जनियत कोई राज कुमारा ॥
ਪਾਰਬਤੀਸਅਰਿਕੋਅਵਤਾਰਾ॥੯॥
(ਜਾਂ) ਕਾਮ ਦੇਵ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈ ॥੯॥
पारबतीस अरि को अवतारा ॥९॥
ਰਾਨੀਬੋਲਿਸੁਰੰਗਿਯਾਲੀਨਾ॥
ਰਾਣੀ ਨੇ ਇਕ ਸੁਰੰਗ ਬੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਵਾਇਆ।
रानी बोलि सुरंगिया लीना ॥
ਅਤਿਹੀਦਰਬਗੁਪਤਤਿਹਦੀਨਾ॥
ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
अति ही दरब गुपत तिह दीना ॥
ਨਿਜੁਗ੍ਰਿਹਭੀਤਰਿਸੁਰੰਗਿਦਿਵਾਈ॥
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਇਕ ਸੁਰੰਗ ਬਣਵਾਈ
निजु ग्रिह भीतरि सुरंगि दिवाई ॥
ਕਾਢੀਤਹੀਨਕਿਨਹੂੰਪਾਈ॥੧੦॥
ਅਤੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕਢੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲਗਾ ॥੧੦॥
काढी तही न किनहूं पाई ॥१०॥
ਦੋਹਰਾ॥
ਦੋਹਰਾ:
दोहरा ॥
ਸਖੀਤਿਸੀਮਾਰਗਪਠੀਤਹੀਪਹੂੰਚੀਜਾਇ॥
(ਉਸ ਨੇ) ਉਸੇ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਸਖੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, (ਜੋ) ਉਥੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚੀ।
सखी तिसी मारग पठी तही पहूंची जाइ ॥
ਗਹਿਜਾਘਨਤੇਲੈਗਈਚਲਾਨਭੂਪਉਪਾਇ॥੧੧॥
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਟੰਗੋਂ ਪਕੜ ਕੇ ਲੈ ਗਈ ਪਰ ਉਸ (ਰਾਜੇ) ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾ ਨਾ ਚਲ ਸਕਿਆ ॥੧੧॥
गहि जाघन ते लै गई चला न भूप उपाइ ॥११॥
ਚੌਪਈ॥
ਚੌਪਈ:
चौपई ॥
ਗਹਿਨ੍ਰਿਪਕੋਲੈਗਈਸਖੀਤਹ॥
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ ਸਖੀ ਉਥੇ ਲੈ ਗਈ,
गहि न्रिप को लै गई सखी तह ॥
ਰਾਨੀਹੁਤੀਬਿਲੋਕਤਿਮਗਜਹ॥
ਜਿਥੇ ਰਾਣੀ ਉਸ ਦਾ ਰਾਹ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
रानी हुती बिलोकति मग जह ॥
ਦਿਯਾਮਿਲਾਇਮਿਤ੍ਰਤਾਕੋਇਨ॥
ਇਸ (ਸਖੀ) ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਤਰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ
दिया मिलाइ मित्र ता को इन ॥
ਮਨਮਾਨਤਰਤਿਕਰੀਦੁਹੂਤਿਨ॥੧੨॥
ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਾਮ-ਕ੍ਰੀੜਾ ਕੀਤੀ ॥੧੨॥
मन मानत रति करी दुहू तिन ॥१२॥
ਭਾਤਿਭਾਤਿਚੁੰਬਨਦੁਹੂੰਲੀਨੋ॥
ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਚੁੰਬਨ ਲਏ
भाति भाति चुंबन दुहूं लीनो ॥
ਅਨਿਕਅਨਿਕਆਸਨਤ੍ਰਿਯਦੀਨੇ॥
ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਆਸਣ ਦਿੱਤੇ।
अनिक अनिक आसन त्रिय दीने ॥
ਅਸਲੁਭਧਾਰਾਜਾਕੋਚਿਤਾ॥
(ਉਸ ਨੇ) ਰਾਜੇ ਦਾ ਚਿਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਭਾ ਲਿਆ,
अस लुभधा राजा को चिता ॥
ਜਸਗੁਨਿਜਨਸੁਨਿਸ੍ਰਵਨਕਬਿਤਾ॥੧੩॥
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਣੀ ਜਨ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਕਵਿਤਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮੋਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ॥੧੩॥
जस गुनि जन सुनि स्रवन कबिता ॥१३॥
ਰਾਨੀਕਹਤਬਚਨਸੁਨੁਮੀਤਾ॥
ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਮਿਤਰ! ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ!
रानी कहत बचन सुनु मीता ॥
ਤੌਸੌਬਧਾਹਮਾਰਾਚੀਤਾ॥
ਮੇਰਾ ਚਿਤ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
तौ सौ बधा हमारा चीता ॥
ਜਬਤੇਤਵਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬੁਨਿਹਾਰਾ॥
ਜਦ ਦੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਛਾਈ ਵੇਖੀ ਹੈ
जब ते तव प्रतिबिंबु निहारा ॥
ਤਬਤੇਮਨਹਠਪਰਿਯੋਹਮਾਰਾ॥੧੪॥
ਤਦ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਠ ਪੂਰਵਕ (ਤੁਹਾਡੇ ਵਸ ਵਿਚ) ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ॥੧੪॥
तब ते मन हठ परियो हमारा ॥१४॥
ਨਿਤਿਪ੍ਰਤਿਚਹੈਤੁਮੀਸੰਗਜਾਊ॥
(ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਹ) ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵਿਚਰਾਂ
नितिप्रति चहै तुमी संग जाऊ ॥
ਮਾਤਪਿਤਾਕੀਕਾਨਿਨਲ੍ਯਾਊ॥
ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਾਂ।
मात पिता की कानि न ल्याऊ ॥
ਅਬਕਿਛੁਅਸਪਿਯਚਰਿਤਬਨੈਯੈ॥
ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ! ਹੁਣ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਚਰਿਤ੍ਰ ਕਰੀਏ ਕਿ ਲਾਜ ਵੀ ਰਹਿ ਜਾਏ
अब किछु अस पिय चरित बनैयै ॥
ਲਾਜਰਹੈਤੋਹਿਪਤਿਪੈਯੈ॥੧੫॥
ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵਾਂ ॥੧੫॥
लाज रहै तोहि पति पैयै ॥१५॥
ਛੋਰਿਕਥਾਤਿਹਭੂਪਸੁਨਾਈ॥
ਤਦ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ (ਆਪਣੀ) ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ
छोरि कथा तिह भूप सुनाई ॥