ਗਉੜੀਮਹਲਾ੧॥
Gauree, First Mahalaa:
गउड़ी महला १ ॥
ਜਾਤੋਜਾਇਕਹਾਤੇਆਵੈ॥
(ਪਰ) ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਆਵੇ ਕਿ (ਇਹ ਵਾਸਨਾ) ਕਿਥੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ,
How can we know where we came from?
जातो जाइ कहा ते आवै ॥
ਕਹਉਪਜੈਕਹਜਾਇਸਮਾਵੈ॥
(ਵਾਸਨਾ) ਕਿਥੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
Where did we originate, and where will we go and merge?
कह उपजै कह जाइ समावै ॥
ਕਿਉਬਾਧਿਓਕਿਉਮੁਕਤੀਪਾਵੈ॥
ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਬੱਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਤੋਂ ਖ਼ਲਾਸੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ?
How are we bound, and how do we obtain liberation?
किउ बाधिओ किउ मुकती पावै ॥
ਕਿਉਅਬਿਨਾਸੀਸਹਜਿਸਮਾਵੈ॥੧॥
(ਖ਼ਲਾਸੀ ਪਾ ਕੇ) ਕਿਵੇਂ ਅਟੱਲ ਅਡੋਲ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ॥੧॥
How do we merge with intuitive ease into the Eternal, Imperishable Lord? ||1||
किउ अबिनासी सहजि समावै ॥१॥
ਨਾਮੁਰਿਦੈਅੰਮ੍ਰਿਤੁਮੁਖਿਨਾਮੁ॥
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਨਾਮ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੂੰਹੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ,
With the Naam in the heart and the Ambrosial Naam on our lips,
नामु रिदै अंम्रितु मुखि नामु ॥
ਨਰਹਰਨਾਮੁਨਰਹਰਨਿਹਕਾਮੁ॥੧॥ਰਹਾਉ॥
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਂਗ ਕਾਮਨਾ-ਰਹਿਤ (ਵਾਸਨਾ-ਰਹਿਤ) ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
through the Name of the Lord, we rise above desire, like the Lord. ||1||Pause||
नरहर नामु नरहर निहकामु ॥१॥ रहाउ ॥
ਸਹਜੇਆਵੈਸਹਜੇਜਾਇ॥
(ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਹੋਇਆਂ ਇਹ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ) ਵਾਸਨਾ ਕੁਦਰਤੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਦਰਤੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
With intuitive ease we come, and with intuitive ease we depart.
सहजे आवै सहजे जाइ ॥
ਮਨਤੇਉਪਜੈਮਨਮਾਹਿਸਮਾਇ॥
(ਮਨਮੁਖਤਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ) ਮਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ (ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਹੋਇਆਂ) ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
From the mind we originate, and into the mind we are absorbed.
मन ते उपजै मन माहि समाइ ॥
ਗੁਰਮੁਖਿਮੁਕਤੋਬੰਧੁਨਪਾਇ॥
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਾਸਨਾ (ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ) ਬੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦੀ।
As Gurmukh, we are liberated, and are not bound.
गुरमुखि मुकतो बंधु न पाइ ॥
ਸਬਦੁਬੀਚਾਰਿਛੁਟੈਹਰਿਨਾਇ॥੨॥
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਵਾਸਨਾ (ਦੇ ਜਾਲ) ਵਿਚੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ॥੨॥
Contemplating the Word of the Shabad, we are emancipated through the Name of the Lord. ||2||
सबदु बीचारि छुटै हरि नाइ ॥२॥
ਤਰਵਰਪੰਖੀਬਹੁਨਿਸਿਬਾਸੁ॥
(ਜਿਵੇਂ) ਰਾਤ ਵੇਲੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪੰਛੀ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵਸੇਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ (ਤਿਵੇਂ ਜੀਵ ਜਗਤ ਵਿਚ ਰੈਣ-ਬਸੇਰੇ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ),
At night, lots of birds settle on the tree.
तरवर पंखी बहु निसि बासु ॥
ਸੁਖਦੁਖੀਆਮਨਿਮੋਹਵਿਣਾਸੁ॥
ਕੋਈ ਸੁਖੀ ਹਨ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਕਈਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮੋਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਆਤਮਕ ਮੌਤ ਸਹੇੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
Some are happy, and some are sad. Caught in the desires of the mind, they perish.
सुख दुखीआ मनि मोह विणासु ॥
ਸਾਝਬਿਹਾਗਤਕਹਿਆਗਾਸੁ॥
ਪੰਛੀ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਆ ਟਿਕਦੇ ਹਨ, ਸਵੇਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ (ਚਾਨਣ ਵੇਖ ਕੇ) ਦਸੀਂ ਪਾਸੀਂ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
And when the life-night comes to its end, then they look to the sky.
साझ बिहाग तकहि आगासु ॥
ਦਹਦਿਸਿਧਾਵਹਿਕਰਮਿਲਿਖਿਆਸੁ॥੩॥
ਤਿਵੇਂ ਜੀਵ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦਸੀਂ ਪਾਸੀਂ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ॥੩॥
They fly away in all ten directions, according to their pre-ordained destiny. ||3||
दह दिसि धावहि करमि लिखिआसु ॥३॥
ਨਾਮਸੰਜੋਗੀਗੋਇਲਿਥਾਟੁ॥
ਜਿਵੇਂ ਔੜ ਲੱਗਣ ਤੇ ਲੋਕ ਦਰਿਆਵਾਂ ਕੰਢੇ ਹਰਿਆਵਲੇ ਥਾਂ ਵਿਚ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾਣ ਵਾਲੇ ਬੰਦੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਚੰਦ-ਰੋਜ਼ਾ ਟਿਕਾਣਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
Those who are committed to the Naam, see the world as merely a temporary pasture.
नाम संजोगी गोइलि थाटु ॥
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਫੂਟੈਬਿਖੁਮਾਟੁ॥
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧ ਆਦਿਕ ਦਾ ਵਿਹੁਲਾ ਮਟਕਾ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਭਾਵ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਾਮਾਦਿਕ ਵਿਕਾਰ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੇ)।
Sexual desire and anger are broken, like a jar of poison.
काम क्रोध फूटै बिखु माटु ॥
ਬਿਨੁਵਖਰਸੂਨੋਘਰੁਹਾਟੁ॥
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾਮ-ਵੱਖਰ ਤੋਂ ਵਾਂਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹਿਰਦਾ-ਹੱਟ ਸੱਖਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁੰਞੇ ਹਿਰਦੇ-ਘਰ ਨੂੰ, ਮਾਨੋ, ਜੰਦਰੇ ਵੱਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ)।
Without the merchandise of the Name, the house of the body and the store of the mind are empty.
बिनु वखर सूनो घरु हाटु ॥
ਗੁਰਮਿਲਿਖੋਲੇਬਜਰਕਪਾਟ॥੪॥
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਕਰੜੇ ਕਵਾੜ ਖੁਲ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ॥੪॥
Meeting the Guru, the hard and heavy doors are opened. ||4||
गुर मिलि खोले बजर कपाट ॥४॥
ਸਾਧੁਮਿਲੈਪੂਰਬਸੰਜੋਗ॥
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬਲੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਉੱਘੜਨ ਤੇ ਗੁਰੂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
One meets the Holy Saint only through perfect destiny.
साधु मिलै पूरब संजोग ॥
ਸਚਿਰਹਸੇਪੂਰੇਹਰਿਲੋਗ॥
ਉਹ ਪੂਰੇ ਪੁਰਸ਼ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਜੁੜ ਕੇ ਖਿੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
The Lord's perfect people rejoice in the Truth.
सचि रहसे पूरे हरि लोग ॥
ਮਨੁਤਨੁਦੇਲੈਸਹਜਿਸੁਭਾਇ॥
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਕੇ ਸਰੀਰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਕੇ ਅਡੋਲਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਜੁੜ ਕੇ (ਨਾਮ ਦੀ ਦਾਤ ਗੁਰੂ ਤੋਂ) ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
Surrendering their minds and bodies, they find the Lord with intuitive ease.
मनु तनु दे लै सहजि सुभाइ ॥
ਨਾਨਕਤਿਨਕੈਲਾਗਉਪਾਇ॥੫॥੬॥
ਹੇ ਨਾਨਕ! (ਆਖ-) ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਰਨੀਂ ਲੱਗਦਾ ਹਾਂ ॥੫॥੬॥
Nanak falls at their feet. ||5||6||
नानक तिन कै लागउ पाइ ॥५॥६॥
WWW.GURBANI.WORLD