ਮਃ੧॥
First Mahalaa:
मः १ ॥
ਨਾਨਕਇਹੁਜੀਉਮਛੁਲੀਝੀਵਰੁਤ੍ਰਿਸਨਾਕਾਲੁ॥
ਹੇ ਨਾਨਕ! ਇਹ ਜਿੰਦ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਮੱਛੀ ਹੈ, ਆਤਮਕ ਮੌਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਾਛੀ ਹੈ;
O Nanak, this soul is the fish, and death is the hungry fisherman.
नानक इहु जीउ मछुली झीवरु त्रिसना कालु ॥
ਮਨੂਆਅੰਧੁਨਚੇਤਈਪੜੈਅਚਿੰਤਾਜਾਲੁ॥
ਮੂਰਖ ਮਨ (ਇਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ) ਅੰਨ੍ਹਾ (ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ) ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਬੇਖ਼ਬਰੀ ਵਿਚ ਹੀ (ਆਤਮਕ ਮੌਤ ਦਾ) ਜਾਲ (ਇਸ ਉਤੇ) ਪੈਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
The blind man does not even think of this. And suddenly, the net is cast.
मनूआ अंधु न चेतई पड़ै अचिंता जालु ॥
ਨਾਨਕਚਿਤੁਅਚੇਤੁਹੈਚਿੰਤਾਬਧਾਜਾਇ॥
ਹੇ ਨਾਨਕ! (ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਫਸਿਆ) ਮਨ ਗ਼ਾਫ਼ਿਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਜਕੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
O Nanak, his consciousness is unconscious, and he departs, bound by anxiety.
नानक चितु अचेतु है चिंता बधा जाइ ॥
ਨਦਰਿਕਰੇਜੇਆਪਣੀਤਾਆਪੇਲਏਮਿਲਾਇ॥੨॥
ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਆਪਣੀ ਮੇਹਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਕਰੇ ਤਾਂ (ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ) ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ॥੨॥
But if the Lord bestows His Glance of Grace, then He unites the soul with Himself. ||2||
नदरि करे जे आपणी ता आपे लए मिलाइ ॥२॥
WWW.GURBANI.WORLD