ਮਃ੧॥
First Mahalaa:
मः १ ॥
ਆਪਿਬੁਝਾਏਸੋਈਬੂਝੈ॥
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਮਤਿ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਮਤਿ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
We understand the Lord only when He Himself inspires us to understand Him.
आपि बुझाए सोई बूझै ॥
ਜਿਸੁਆਪਿਸੁਝਾਏਤਿਸੁਸਭੁਕਿਛੁਸੂਝੈ॥
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪ ਸੂਝ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ (ਜੀਵਨ-ਸਫ਼ਰ ਦੀ) ਹਰੇਕ ਗੱਲ ਦੀ ਸੂਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
He alone knows everything, unto whom the Lord Himself gives knowledge.
जिसु आपि सुझाए तिसु सभु किछु सूझै ॥
ਕਹਿਕਹਿਕਥਨਾਮਾਇਆਲੂਝੈ॥
(ਜੇ ਇਹ ਮਤਿ ਤੇ ਸੂਝ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਬਾਰੇ) ਆਖੀ ਜਾਣਾ ਆਖੀ ਜਾਣਾ (ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ) (ਮਨੁੱਖ ਅਮਲੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ) ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਹੀ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
One may talk and preach and give sermons but still yearn after Maya.
कहि कहि कथना माइआ लूझै ॥
ਹੁਕਮੀਸਗਲਕਰੇਆਕਾਰ॥
ਸਾਰੇ ਜੀਅ-ਜੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਹੁਕਮ-ਅਨੁਸਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
The Lord, by the Hukam of His Command, has created the entire creation.
हुकमी सगल करे आकार ॥
ਆਪੇਜਾਣੈਸਰਬਵੀਚਾਰ॥
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ (ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੀਹ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਹੈ) ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
He Himself knows the inner nature of all.
आपे जाणै सरब वीचार ॥
ਅਖਰਨਾਨਕਅਖਿਓਆਪਿ॥
ਹੇ ਨਾਨਕ! ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਤੇ ਅਖੈ ਪ੍ਰਭੂ ਪਾਸੋਂ ('ਸੂਝ ਬੂਝ' ਦੀ) ਦਾਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ,
O Nanak, He Himself uttered the Word.
अखर नानक अखिओ आपि ॥
ਲਹੈਭਰਾਤਿਹੋਵੈਜਿਸੁਦਾਤਿ॥੨॥
ਉਸ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ॥੨॥
Doubt departs from one who receives this gift. ||2||
लहै भराति होवै जिसु दाति ॥२॥
WWW.GURBANI.WORLD