ਮਃ੧॥
First Mahalaa:
मः १ ॥
ਪਹਿਲੈਪਿਆਰਿਲਗਾਥਣਦੁਧਿ॥
(ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਦਸ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡੀਏ, ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਦੇ ਕੀਤੇ ਉੱਦਮਾਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਇਉਂ ਬਣਦੀ ਹੈ:) ਪਹਿਲੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ (ਜੀਵ) ਪਿਆਰ ਨਾਲ (ਮਾਂ ਦੇ) ਥਣਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਿਚ ਰੁੱਝਦਾ ਹੈ;
First, the baby loves mother's milk;
पहिलै पिआरि लगा थण दुधि ॥
ਦੂਜੈਮਾਇਬਾਪਕੀਸੁਧਿ॥
ਦੂਜੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ (ਭਾਵ, ਜਦੋਂ ਰਤਾ ਕੁ ਸਿਆਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ) (ਇਸ ਨੂੰ) ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਉ ਦੀ ਸੋਝੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
second, he learns of his mother and father;
दूजै माइ बाप की सुधि ॥
ਤੀਜੈਭਯਾਭਾਭੀਬੇਬ॥
ਤੀਜੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ (ਅਪੜਿਆਂ ਜੀਵ ਨੂੰ) ਭਰਾ ਭਾਈ ਤੇ ਭੈਣ ਦੀ ਪਛਾਣ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
third, his brothers, sisters-in-law and sisters;
तीजै भया भाभी बेब ॥
ਚਉਥੈਪਿਆਰਿਉਪੰਨੀਖੇਡ॥
ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਵੇਲੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਣ (ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਣ ਦੀ ਰੁਚੀ) ਉਪਜਦੀ ਹੈ,
fourth, the love of play awakens.
चउथै पिआरि उपंनी खेड ॥
ਪੰਜਵੈਖਾਣਪੀਅਣਕੀਧਾਤੁ॥
ਪੰਜਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਖਾਣ ਪੀਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਬਣਦੀ ਹੈ,
Fifth, he runs after food and drink;
पंजवै खाण पीअण की धातु ॥
ਛਿਵੈਕਾਮੁਨਪੁਛੈਜਾਤਿ॥
ਛੇਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ (ਅੱਪੜ ਕੇ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ) ਕਾਮ (ਜਾਗਦਾ ਹੈ ਜੋ) ਜਾਤਿ ਕੁਜਾਤਿ ਭੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
sixth, in his sexual desire, he does not respect social customs.
छिवै कामु न पुछै जाति ॥
ਸਤਵੈਸੰਜਿਕੀਆਘਰਵਾਸੁ॥
ਸਤਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਵੇਲੇ (ਜੀਵ ਪਦਾਰਥ) ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ (ਆਪਣਾ) ਘਰ ਦਾ ਵਸੇਬਾ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈ;
Seventh, he gathers wealth and dwells in his house;
सतवै संजि कीआ घर वासु ॥
ਅਠਵੈਕ੍ਰੋਧੁਹੋਆਤਨਨਾਸੁ॥
ਅਠਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ (ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ) ਗੁੱਸਾ (ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ) ਸਰੀਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
eighth, he becomes angry, and his body is consumed.
अठवै क्रोधु होआ तन नासु ॥
ਨਾਵੈਧਉਲੇਉਭੇਸਾਹ॥
(ਉਮਰ ਦੇ) ਨਾਂਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਕੇਸ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਹ ਖਿੱਚ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ (ਭਾਵ, ਦਮ ਚੜ੍ਹਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ),
Ninth, he turns grey, and his breathing becomes labored;
नावै धउले उभे साह ॥
ਦਸਵੈਦਧਾਹੋਆਸੁਆਹ॥
ਦਸਵੇਂ ਦਰਜੇ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਸੜ ਕੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
tenth, he is cremated, and turns to ashes.
दसवै दधा होआ सुआह ॥
ਗਏਸਿਗੀਤਪੁਕਾਰੀਧਾਹ॥
ਜੋ ਸਾਥੀ (ਮਸਾਣਾਂ ਤਕ ਨਾਲ) ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਢਾਹਾਂ ਮਾਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ,
His companions send him off, crying out and lamenting.
गए सिगीत पुकारी धाह ॥
ਉਡਿਆਹੰਸੁਦਸਾਏਰਾਹ॥
ਜੀਵਾਤਮਾ (ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ) ਨਿਕਲ ਕੇ (ਅਗਾਂਹ ਦੇ) ਰਾਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ।
The swan of the soul takes flight, and asks which way to go.
उडिआ हंसु दसाए राह ॥
ਆਇਆਗਇਆਮੁਇਆਨਾਉ॥
ਜੀਵ ਜਗਤ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਤੁਰ ਗਿਆ, (ਜਗਤ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ) ਨਾਮ ਭੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ,
He came and he went, and now, even his name has died.
आइआ गइआ मुइआ नाउ ॥
ਪਿਛੈਪਤਲਿਸਦਿਹੁਕਾਵ॥
(ਉਸ ਦੇ ਮਰਨ) ਪਿਛੋਂ ਪੱਤਰਾਂ ਉਤੇ (ਪਿੰਡ ਭਰਾ ਕੇ) ਕਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਦੀਦਾ ਹੈ (ਉਸ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਅੱਪੜਦਾ)।
After he left, food was offered on leaves, and the birds were called to come and eat.
पिछै पतलि सदिहु काव ॥
ਨਾਨਕਮਨਮੁਖਿਅੰਧੁਪਿਆਰੁ॥
ਹੇ ਨਾਨਕ! ਮਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ (ਜਗਤ ਨਾਲ) ਪਿਆਰ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਹੈ,
O Nanak, the self-willed manmukhs love the darkness.
नानक मनमुखि अंधु पिआरु ॥
ਬਾਝੁਗੁਰੂਡੁਬਾਸੰਸਾਰੁ॥੨॥
ਗੁਰੂ (ਦੀ ਸਰਣ ਆਉਣ) ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜਗਤ (ਇਸ 'ਅੰਧ ਪਿਆਰ' ਵਿਚ) ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ ॥੨॥
Without the Guru, the world is drowning. ||2||
बाझु गुरू डुबा संसारु ॥२॥
WWW.GURBANI.WORLD