ਜਨਨੀ ਜਤਨ ਕਰਿ ਜੁਗਵੈ ਜਠਰ ਰਾਖੈ ਤਾ ਤੇ ਪਿੰਡ ਪੂਰਨ ਹੁਇ ਸੁਤ ਜਨਮਤ ਹੈ ।
ਜਨਨੀ ਮਾਤਾ ਜਨਣ ਹਾਰੀ ਜੁਗਤ ਕਰਿ ਜੁਗਤੀ ਨਾਲ ਸੰਜਮ ਸਾਧਦੀ ਜੁਗਵੈ ਸੰਭਾਲ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰਖ੍ਯਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣ ਗਿਣ ਕੇ ਜਠਰ ਰਾਖੈ ਗਰਭ ਦੀ ਪਾਲਨਾ ਕਰਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਕਰ ਕੇ ਪਿੰਡ ਸਰੀਰ ਬਾਲਕ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪੂਰਾ ਬਣ ਕੇ ਪੁਤਰ ਜੰਮ੍ਯਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
Just as a pregnant woman takes all possible care of herself during her pregnancy and on completion of the period gives birth to a baby boy;
जननी जतन करि जुगवै जठर राखै ता ते पिंड पूरन हुइ सुत जनमत है ।
ਬਹੁਰਿਓ ਅਖਾਦਿ ਖਾਦਿ ਸੰਜਮ ਸਹਿਤ ਰਹੈ ਤਾਹੀ ਤੇ ਪੈ ਪੀਅਤ ਅਰੋਗਪਨ ਪਤ ਹੈ ।
ਉਪ੍ਰੰਤ, ਆਹ ਕੁਛ ਅਖਾਦਿ ਨਹੀਂ ਖਾਣ ਲੈਕ ਤੇ ਆਹ ਕੁਛ ਖਾਦਿ ਖਾਣੇ ਜੋਗ ਹੈ ਐਸਾ ਸਮਝ ਕੇ ਵਰਤਨਾ ਰੂਪ ਸੰਜਮ ਸਮੇਤ ਰਹੈ ਰਹਿੰਦੀ ਵਰਤਦੀ ਹੈ। ਤਿਸੇ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਬਾਲਕ ਦੁਧ ਪੀਂਦਾ ਪੀਂਦਾ ਅਰੋਗ ਪਣੇ ਸ੍ਵਸਥਤਾ ਨੂੰ ਪਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
Then she observes and controls her eating habits meticulously and rigidly that helps the young child to grow healthy by consuming his mother's milk.
बहुरिओ अखादि खादि संजम सहित रहै ताही ते पै पीअत अरोगपन पत है ।
ਮਲਮੂਤ੍ਰ ਧਾਰ ਕੋ ਬਿਚਾਰ ਨ ਬਿਚਾਰੈ ਚਿਤ ਕਰੈ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ ਬਾਲੁ ਤਊ ਤਨ ਗਤ ਹੈ ।
ਬਾਲਕ ਦੇ ਮਲਮੂਤ੍ਰ ਧਾਰਨਹਾਰਾ (ਬਿਸ਼੍ਟਾ ਮੂਤ੍ਰ ਵਿਚ ਲਿਬੜਿਆ ਗੰਦਾ) ਹੋਣ ਦੀ ਬਿਚਾਰ ਸੋਚ ਚਿਤ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਫਰੌਂਦੀ ਤੇ (ਉਸ ਦੀ) ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਾ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। 'ਤਊ' ਤਦੇ ਹੀ ਉਹ 'ਤਨ ਗਤ' ਸ਼ਰੀਰ ਯਾਤ੍ਰਾ (ਦੇ ਲੈਕ ਅਪਨਾ ਜੀਵਨ ਨਿਬਾਹਣਹਾਰਾ) ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
The mother cares not about all the filth of the child and brings him up to give him a healthy body.
मलमूत्र धार को बिचार न बिचारै चित करै प्रतिपाल बालु तऊ तन गत है ।
ਤੈਸੇ ਅਰਭਕੁ ਰੂਪ ਸਿਖ ਹੈ ਸੰਸਾਰ ਮਧਿ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰ ਦਇਆਲ ਕੀ ਦਇਆ ਕੈ ਸਨ ਗਤ ਹੈ ।੩੫੩।
ਤਿਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸਿੱਖ ਸੰਸਾਰ ਅੰਦਰ ਅਰਭਕ ਬੱਚਾ ਬਾਲਕ ਸਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਾਤਾ ਸਮਨ ਦਯਾਲੂ ਗੁਰੂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਦਯਾ ਕਰ ਕੇ ਸਨ ਗਤ ਸਹਤ ਗਤੀ ਦੇ ਸਿੱਧੀ ਸੰਪੰਨ ਵਾ ਗ੍ਯਾਨ ਸੰਜੁਗਤ ਗਯਾਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਯਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ॥੩੫੩॥
So is a disciple (Sikh), like a child in this world who like the mother is blessed by the Guru with Naam Simran that ultimately emancipates him. (353)
तैसे अरभकु रूप सिख है संसार मधि स्री गुर दइआल की दइआ कै सन गत है ।३५३।